Ga terug

Ontmoeting met Paus Franciscus

15-10-2015 Nieuws

En zo werd een gek idee dat ik vorig jaar in december kreeg dan eindelijk toch waarheid en stond ik gisteren oog in oog met Paus Franciscus …

Het begon allemaal met zijn kersttoespraak, waarin hij het had over de zonden van zijn eigen hofhouding (spirituele alzheimer, mentale verstening, terrorisme van de roddel, een vals gevoel van onmisbaarheid, existentiële schizofrenie, rivaliteit en ijdelheid, machtswellust, ... een mooie lijst) en waarin hij pleitte voor een menselijker beleid. Een beleid waarbij opnieuw wordt uitgegaan van de waarden die Jezus de mensheid ooit heeft meegegeven. 

Dat deed me denken aan een beeldje dat ik een paar jaar geleden maakte, ‘Oh Superman’. 
Zelf was ik als kind van 8 à 9 behoorlijk onder de indruk van de verhalen over Jezus, die de doden tot leven kon wekken, stormen kon bedaren en over water kon lopen. Daarom had ik op een gegeven moment besloten om hem van dat eeuwige kruis af te halen en hem een ander imago te geven: dat van Jezus de superfiguur. Superman was uiteindelijk ook een 'man van het volk' die zijn leven wijdde aan het helpen van anderen. In mijn beeldje versmolt ik de twee tot één en liet ik Jezus uit een wolk komen vliegen, inclusief superheldencape. Een tikje rebels misschien, maar zeker niet respectloos. En het was een denkpiste die blijkbaar wel meer mensen aansprak, want 'Oh Superman' groeide uit tot een van mijn best verkochte werken. 

De kersttoespraak van Paus Franciscus - ook wel eens ‘Superpaus’ genoemd - gaf me het idee om hém ook zo’n beeldje te bezorgen. Om hem aan te moedigen in zijn strijd. Zelf zou ik namelijk niks liever willen dan dat Jezus (en de Kerk) opnieuw opkwam voor de kleine mensen, de underdogs, de zieken, de zwaksten in onze maatschappij. Zonder winstbejag, machtswellust of verborgen agenda. 

Na maanden van contacten zoeken, bellen, mailen, afspreken, vragen, pleiten en zelfs een keertje tevergeefs naar Rome vliegen, was het gisteren dan eindelijk toch zo ver. Op uitnodiging van Monseigneur Dirk Smet had ik de nacht doorgebracht in de sobere verblijven van de Broeders van Liefde, en had ik ’s ochtends koffie met een boterham gedeeld met Godfried Danneels, Johan Bonny en Luc Van Looy. Nadat we deze Bisschoppen afgezet hadden op de Synode, werd ik via een achterpoortje het Vaticaan binnengeleid, voorbij de (al heel wat minder sobere) woning van de Paus.

Op het Sint-Pietersplein werden we omstuwd door duizenden andere mensen, die allemaal speciaal kwamen voor de Pauselijke audiëntie. Vlak voor hij bij ons was, kon ik een plekje op de eerste rij bemachtigen. Het kistje met ‘Oh Superman’ trok meteen zijn aandacht en terwijl hij dichterbij kwam, zag ik dat hij het een tikje verwonderd bekeek. Maar nog terwijl ik hem een hand gaf en mijn ingestudeerde Italiaanse zinnetje uit mijn mond wrong, zag ik dat hij begon te glimlachen. Toen ik uitgesproken was, gaf grif hij toe dat hij het heel mooi vond en nam hij het lachend in ontvangst. 

Van de reis naar huis, kan ik me niet veel herinneren. 
Maar dat ene moment zal me nog lang bijblijven …

Ga terug